است ، او را به درخواست كردن از خودم و مناجات كردن با خودم بر مىانگيزم ، پس چون بنده‌ام چنين شود و بخواهد كه غافل بماند ، مىگذارم كه چنين شود ، چنين كسان دوستان حقيقى من و قهرمانان واقعيت‌اند ، آن كسان‌اند كه چون بخواهيم براى مكافات زمين را هلاك كنيم ، / 472 به خاطر اين قهرمانان آن بلا را از مردم زمين دور مىكنم » . « 10 » آرى ، ولى چون مؤمن ياد و ذكر خدا را ترك كند ، نه تنها در معرض گمراه كنندگى شيطان و سقوط در دامهاى او قرار مىگيرد ، بلكه در معرض خطرهاى مادى نيز واقع مىشود . در حديثى به جا مانده از امام صادق - عليه السلام - چنين آمده است : « مؤمن به غرق شدن و به ويران شدن بنا مىميرد ، و در چنگال جانور درنده گرفتار مىشود و بر اثر صاعقه از دنيا مىرود ، ولى اگر به ياد خدا باشد صدمه‌اى نمىبيند » و در روايتى ديگر « در حال ياد كرد خدا آسيبى به او نمىرسد » . « 11 » چهارم : و ياد كردن از خدا و سلطه و نيرو و رحمت او ، و توكل و استعاذهء به قوت و تأييد او براى بندگانش ، و فهم و توجّه به اسماى حسناى او ، همه از گرفتار شدن به وسوسه‌هاى شيطانى جلوگيرى مىكند ، و تصميمات آدمى فرمانبردار داورى عقل و مقياسهاى فطرت او مىشود ، نه مطيع هواها و آرزوهاى نفسانى وى . بيشتر مردم تصميماتى كه مىگيرند بدون آن است كه توجهى به اسباب آن كرده باشند و بدانند كه اينها در جايى كه به نام عقل باطن ناميده مىشود پخته و پرورده مىشود ، و سپس آنها را به اشارهء دلايل مختلفى براى پسنديده بودن تصميمات مىپذيرند ، در صورتى كه مؤمن آنها را در برابر دوربين عقل قرار مىدهد و دقيقا به آزمايش آنها مىپردازد ، و اين همه از بركت ياد خدا است كه بر بيدارى ذات مىافزايد ، و عقل را درخشنده و فطرت را نورانى مىكند .

--> ( 10 ) - همان منبع ، ص 162 . ( 11 ) - همان جا .